“Ik ben de koning”

0

Dat kleine vogeltje met het staartje fier rechtop. Hij weegt niet meer dan een ansichtkaart. En het geluid wat eruit komt! Zou hij roepen: “ik ben de koning?” Het verhaal gaat dat de vogels een koning wilden waar ze trots op konden zijn. Er werd een wedstrijd gehouden: de vogel die het hoogst kon vliegen mocht zich koning of koningin van de vogels noemen. Het kleine vogeltje wist dat hij kansloos was. Slim als hij was kroop hij tussen de veren van de arend. Dat bleek de juiste keuze want de arend bereikte een ijle hoogte vlakbij de zon, hoger dan alle andere vogels. Toen de arend zijn zweefvlucht naar beneden inzette, kwam het kleintje tussen zijn veren vandaan en hij vloog naar adem happend net iets hoger.

Weer beneden, kreeg hij het te verduren… De vogels waren het er niet mee eens. Ze vonden het oneerlijk. Wilden ze zo’n klein vogeltje als hun koning? Nee. Ze verzonnen een tweede wedstrijd. De vogel die het diepst in de aarde kon komen zou koning worden…

Weer won het kleine vogeltje. Hij verdween met gemak in een holletje van de muis. ‘Ik ben de Koning, de Koning dat ben ik!’ Zong hij vanuit de aarde. De vogels sputterden nog steeds tegen. Ze hielden hem gevangen in het holletje. De uil hield de wacht. Hij waakte. Eerst met zijn linkeroog. Daarna met zijn rechteroog. Op een gegeven moment vielen zijn beide ogen dicht. Het Koninkje ontsnapte.

De volgende dag zocht de arend hem op en ze spraken af dat ze het koningschap zouden afwisselen. De arend werd Zomerkoning, hij kwam immers met gemak bij de zon. Het kleintje werd Winterkoning. Sindsdien altijd op zijn hoede, want hij was ondanks tegenwerking toch Koning geworden. Hij laat zich niet makkelijk zien. Toch houdt hij het staartje trots rechtop en maakt een geluid waar je u tegen zegt. Geluid waarmee hij de arend het hele jaar door influistert wat hij het beste kan doen…

 

No Comments Yet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *